تنها میلاد یاس رازقی است که بهانه ماندن

به ارتش خوشبختی دل های خسته می دهد

ارتشی که پوتین های سربازانش پوسیده از سنگ ریزه های جور و جفاست.

تنها شبنم گلبرگ های گل سرخ است که نوید تازگی می دهد

و تنها آسمان است که مهربانی را به ابدیت پیوند می زند

و من در این کوچه باغ های تنهایی پا  بر رد پای سربازی می گذارم

که از میان سپیدی برف های سرد  روییده

اما به سان شهابی آتشین

گام هایش گرم رفتن است

و  با   ماندن بیگانه.

سربازی که یقین دارم مرا به ملاقات جاودانه ترین یادگار هستی می برد.

اما برای من جاودانگی دیگری نیز هست و آن خاطره ظهور توست که بر زنگار قلبم نقش بسته .

-----------------------

       افسوس!

  افسوس که واژگان محدود هم توان دوری تو را ندارند

        وگرنه یکتای من می سرودمت

              با نهایت عشق.

 افسوس که ابرهای آسمان اشک های خود را

          برای نبودنت کم آورده اند

   وگرنه محبوب من

   زیر باران وجودت تا صبح می گریستم

                 و از دلهره هستی بعد تو می خواندم.

    اکنون نا امیدترین امیدوار هستی

      به امید نگاه معصوم تو نشسته است

          تا به زیبایی آواز کبوتران

  و به نرمی احساس دوستی

     قلب کوچکش را با خود همراه کنی.

  پس بنویس نامه ای برای عشق

ای چشم تو دشتی پر آهوی رمیده

                                            انگار که طوفان غزل در تو وزیده

دریاچه ی موسیقی امواج رهایی

                                              با قافیه ی دسته ی قوهای پریده

اینقدر که شیرینی و آنقدر که زیبا

                                                ده قرن دری گفتن انگشت گزیده

هم خواجه کنار آمده با زهد پس از تو

                                                  هم شیخ اجل دست از معشوق کشیده

صندوقچه ی مبهم اسرار عروضی

                                                    لمعجم از این دست که داری نشنیده

انگار خراسانی و هندی و عراقی

                                                   رودند و تو دریای به وصلش نرسیده

با مثنوی آرام مگر شعر بگیرد

                                                  تا فقر قوافی نفسش را نبریده

مستفعل مستفعل این شعر پریشان

                                       مفعولُ مفاعیلُ دل بی سر و سامان

بانوی مرا از غزل آکنده که هستی؟

                                      در جان فضا عطر پراکنده که هستی؟

از رابعه آیا متولد شده ای ، یا

                                         با چنگ تو را رودکی آورده به دنیا؟

درباری محمودی یا ساکن یمگان

                                        در باده ی مستانی یا جامه ی عرفان

اسطوره ی فردوسی در پای تو مقهور

                                         هفتاد من مثنوی از وصف تو معذور

ای شعر تر از شعر تر از شعر تر از شعر

                                         من با خبر از عشق شدم ، بی خبر از شعر

دست تو در این شهر بر این خاک نشاندم

                                             تا قونیه تا بلخ چرا ریشه دواندم؟

آرام غزل ، مثنوی شور و جنون شد

                                           این شعر شرابی است که آلوده به خون شد

برگرد غزل ، بلکه گلم بشکفد از گل

                                               لا حول و لا قوه الا بتغزل !

بانوی تر و تازه تر از سیب رسیده

                                              بانوی تو را دست من از شاخه نچیده

باید که ببخشید پریشان شده بودم

                                             تقصیر خودم نیست هوای تو وزیده

آشوب غزل هیچ ، که خورشید هم امروز

                                            در شرق فرو رفته و از غرب دمیده

این قصه من بود که گفتم ، که شنیدی

                                               افسانه مجنونِ به لیلا نرسیده !

                                 مهدی فرجی

که کردست این که ما کردیم و رفتیم

ز خود امید کلی برگرفتیم

توکل بر خدا کردیم و رفتیم

چو اینجا جایگاه خود ندیدیم

شبی ناگه هوا کردیم و رفتیم

اگر با ما صفا داری وگرنه

تبرک ماجرا کردیم و رفتیم

هرآنکس کو جفا می گفت مارا

کنون وی را دعا کردیم و رفتیم

                         مولانا

  من واقعاً پوزش می خوام. امیدوارم که همه منو ببخشند

  این روزها دلم گرفته است. عزیزی رو از دست دادم که

  تاب و توانی برام نمونده.

  به همتون قول می دم وقتی رو به راه شدم

  و امیدی دوباره گرفتم به وبلاگ بیشتر برسم.

  در ضمن آریانا من به هیچ کس نتونستم سر بزنم

  نه فقط شما دوست ندارم کسی از من دلخور باشه

  پس خواهش می کنم منو ببخش که بهت سر نزدم.

                  با سپاس

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا می خواند.

لیک پاهایم در قیر شب است

رخنه ای نیست در این تاریکی

درو دیوار به هم پیوسته

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته

نفس آدم ها

سر به سر افسرده است

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

می کنم هر چه تلاش

او به من می خندد.

نقش هایی که کشیدم در روز

شب ز راه آمد و با دود اندود

طرح هایی که فکندم در شب

روز پیدا شد و با پنبه زدود

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این تاریکی

دست ها ، پاها در قیر شب است!

      سهراب سپهری

  بنشین، ببین که:دختر خورشید_صبح گاه_

                          حسرت خورد ز روشنی آرزوی ما !

  بنشین، مرو، هنوز به کامت ندیده ایم

                          بنشین، مرو، هنوز کلامی نگفته ایم

              بنشین، مرو، چه غم که شب از نیمه رفته است؟!

                      بنشین که با خیال تو، شب ها نخفته ایم!

  بنشین، مرو، که در دل شب در پناه ماه

  خوش تر ز حرف عشق و سکوت  و نگاه نیست

                             بنشین و جاودانه به آزار من مکوش

                         یک دم کنار دوست نشستن گناه نیست

          بنشین، مرو، حکایت " وقت دگر"مگو

                              شاید نماند فرصت دیدار دیگری

  آخر تو نیز با منت از عشق گفتگوست!

                        غیر از ملال و رنج ازین در چه می بری؟

                    بنشین، مرو، صفای تمنای من ببین!

                    امشب چراغ عشق در این خانه روشن است

    جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز،

                        بنشین، مرو، مرو، که نه هنگام رفتن است!

  اینک تو رفته ای و من از راه های دور

                      می بینمت به بستر خود برده ای پناه

                    می بینمت_نخفته _ بر آن پرنیان سرد-

            می بینمت نهفته نگاه از نگاه ماه

  درمانده ای به ظلمت اندیشه های تلخ

                            خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز

               یاد منت نشسته در برابر_پریده رنگ_

           با خویشتن _به خلوت دل_می کنی ستیز

                         فریدون مشیری

دلم نمی خواست از خودم در وبلاگ چیزی بنویسم اما این دفعه دلم پر بود می بخشید.

-----------------------------------

به هر حال منو ببخشید از این به بعد زود به زود وبلاگ رو آپ می کنم

روی فواره جاوید دعا

دو قدم مانده به عشق

می شوم ماهی دلتنگ خدا

که به مهمانی دریا می روم

من به نزدیکی نیزار شفاعت رفتم

به علفزار بزرگ توبه

و خدا آن جا بود

زیر بید مجنون

دیدم که در باغ نیایش باز است

کفتری پرواز کرد

برگ ها را به زمین ریخت و رفت

من در آن باغ امید 

به عروج علفی خیره شدم.  

سبدی در دستم

پر حس،عاطفه،فهم

ماه بالای سرم

خنده بر لبهایم

مادرم می گوید:

من پس از فجر و طلوع متولد شده ام.

پس هم اینک بروم

شاید امشب برسم

پشت آن تپه ی سبز

که از آنجا پیداست

همه مردم شهر

می توانم آنجا

بنشینم روی سنگ

یا که بالا بروم من از آن کاج بلند

تا که هر عابری از راه رسد

خستگی ها را از روی کتش بردارم

اندکی در جیبش،یاس و نرگس ریزم

ظهر در سفره خود

بنشانم او را

تا برای او نیز، سهمی از عشق و محبت گیرم

وقت رفتن او را

اسبی از باد دهم

که من آن زینش را ، با نخ خاطره ها دوخته ام

بعد از آن فرسخ ها

که بود اندر دل کوه

دستهایم بتکانم و بگویم:

به سلامت، به سلامت.